زندگی فرصت تلاش

زندگی فرصت تلاش

وقتی مقابل آیینه قرار گرفتم، از آن گریختم؛زیرا حقیقتی را بر من آشکار نمود که گذشت روزگار مرا متوجه آن نکرده بود.آیینه به من گفت:تو انسان دیروزی نیستی!

به گزارش صالحین، من ابتدا منظور او را نفهمیدم.اما هنگامی که در کنار سالمندی قرار گرفتم که تنها روی نیمکت پارک نشسته و به نقطه‌ای خیره شده بود،دریافتم که آیینه چه می‌گوید! عصا و عینک سالمند و برفی که روی سر او نشسته بود، همه چیز را برایم روشن کرد…
این داستان زندگی همه ماست.روزی به دنیا می‌اییم و روزی دیگر مجبور به ترک آن می‌شویم،اما تنها با انجام وظایفی که بر عهده ما گذاشته شده است،می‌توانیم از این پل،به خوبی گذر کنیم.چه بسیار افرادی هستند که در اندوه عمراز دست رفته به سر می‌برند و از اینکه چه کارهایی می‌توانستند انجام دهند،ولی ندادند،در رنجند.
امروز جوانید و شاداب، تحرک و انرژی دارید،می‌توانید هر کاری را بخواهید،انجام دهید.اما فردا چه؟ ایا فرصت کافی برای فردا در اختیار شما قرار داده شده است؟نگاهی به پدر بزرگها و مادربزرگها بیندازید!اینها زمانی مانند شما بودند،نشاط جوانی در وجودشان موج می‌زد و امید در قلبشان لانه کرده بود،اما به گمان اینکه جوان هستند و فرصت برای زندگی دارند،به کارهای دیگر نپرداختند و اکنون زمان پرداختن به نیازمندیهایشان را از دست داده‌اند!
پس باید تلاش کرد.هر آنچه را می‌توان امروز به انجام رساند، انجام داد.کار و تلاش با انسان متولد می‌شوند.
بنابراین،باید از همان ابتدا لجام آنها را به دست گرفت و راه زندگی کردن را هموار کرد،ارزش آدمی از روی کاری که انجام می‌دهد،سنجیده می‌شود.فردی که پر کار است و در کار خود دقت و سرعت و مهارت دارد،شیفتگان بیشتری را به سمت خود جذب می‌کند.در مقابل،کسی که کار را به عنوان یک اصل از اصول لازمه زندگی نمی‌شناسد و به آن اهمیت زیادی نمی‌دهد،از آنجایی که پس از مدتی سربار جامعه می‌شود،ارزش واعتبار خود را در میان مردم از دست می‌دهد و مورد توجه آنان قرار نمی‌گیرد.امروز و فردا کردن برای انجام امری،زمان آن را هدر می‌دهد.با شروع هر کار،نقطه امیدی در انسان ایجاد می‌شود و انجام هر کار نیز تجربه جدید به انسان می‌آموزد که تا سال‌های سال می‌تواند مورد استفاده دیگران قرار گیرد.با نگاهی به ایات سی و هشتم تا چهلم سوره نجم،در می‌یابیم که هر کس باید سعی کند خودش کار خودش را انجام دهد تا بتواند جوابگوی آن باشد.خداوند در این مورد فرموده است:«کسی بار گناه دیگری را به دوش نمی کشد و برای انسان،جز آنچه در راهش کوشش نماید،چیزی وجود ندارد و البته روزی نتیجه کوشش را خواهد دید».با قرار گرفتن در موقعیت دو نفر که یکی از آنها هدفی را با تلاش دنبال می‌کند تا به هدف برسد و دیگری که در میان راه،توجهش به چیز دیگری غیر از هدف معطوف می‌شود و گاه راه را می‌پیماید و گاه از آن منحرف می‌شود و یا احساس ناتوانی و درماندگی می‌کند و سرانجام،در یک جا می‌ماند و از رسیدن به مقصد صرف نظر می‌کند و یا پیمودن آن را به زمانی دیگر وا می‌گذارد، معنی این ایات را به خوبی در می‌یابیم.
نکته‌ای که باید به آن توجه داشت،این است که هر کاری که بدون در نظر گرفتن خدا انجام شود،یا به مقصد نمی‌رسد و یا بی‌نتیجه می‌ماند.انسان‌هایی هستند که کار می‌کنند، ولی کارشان بیهوده است و افزون بر آن،چون رنگ خدایی ندارد،در جامعه نمود پیدا نمی‌کند.چنین افرادی زیانکارترین مردم به شمار می‌روند؛زیرا دستاورد تلاش خود را نمی‌بینند.همچنان که خدواند متعال در قرآن کریم فرموده است ایا شما را به زیانکارترین انسان‌ها در کارها خبر دهم؟کسانی که سعی و تلاششان در زندگی دنیا ضایع شده و پنداشتند که کارهایشان را،به خوبی انجام داده‌اند ;. (سوره کهف،ایه ۱۰۴)
کار خوب آن است که رضای خداوند را هم به دنبال داشته باشد.اگر بر هر کاری که انجام می‌دهیم، خدا را حاضر و ناظر ببینیم،کمتر دچار ناراستی و کجی می‌شویم.اگر کار برای خدا انجام نگیرد،پاداشی نخواهد داشت،چنان که خدواند در این مورد فرموده است: هر کس کار شایسته‌ و نیکی انجام دهد و مؤمن باشد(برای خدا انجام دهد)،پس تلاش او را انکار نمی‌کنیم(نادیده نمی‌گیریم) و آن را برایش می‌نویسیم ; (سوره انبیاء،ایه ۹۴)،در جای دیگر هم می‌فرماید: و هر کسی که آخرت را خواست و برای آن تلاش نمود و ایمان داشت،پس آنها تلاششان ستوده(مورد توجه خداوند) است ;.(سوره انبیاء،ایه ۱۹)
از معنی این دو ایه،به خوبی در می‌یابیم،تلاش پاداشی دارد که اگر با ایمان به خداوند و برای او انجام گرفته باشد،بر عهده او واگرنه،پاداشش بر عهده کسی خواهد بود که کار برای او انجام شده است.
خداوند به کسانی که تلاششان در راه خشنودی او باشد،چنان پاداشی می‌دهد که آنها را خشنود‌کند. چنانچه در سوره غاشیه ایه ۹ نیز می‌فرماید: (بهشتیان) از تلاششان راضی هستند؛(یعنی در کاری که برای خدا انجام گیرد،پشیمانی راه ندارد) ;.
موضوع دیگری که لازم است بدان توجه شود،این است که یک مسلمان حق ندارد کاری را که خودش توانایی انجامش را دارد،به دیگری واگذار کند؛زیرا این کار،افزون بر تنبلی،موجب ایجاد غرور و خودبینی در فرد می‌شود.به طوری که به خود اجازه می‌دهد،به دیگران با دیده «تحقیر» نگاه کند و «خود بزرگ بینی» که از صفات رذیله انسانی است،در او پرورش پیدا کند.بنابراین،اگر هر یک از ما بکوشیم تا وظیفه‌ای را که بر عهده ما گذاشته شده است،به خوبی انجام دهیم و در هر حالی خدا را در نظر داشته باشیم،کار ما ارزش می‌یابد ما را می‌سازد،افزون بر آن،جایگاه اجتماعی‌مان را در نزد دیگران بالا می‌برد.بهتر زیستن در دنیا،خشنودی خداوند را در آخرت که بهترین پاداش می‌باشد،به دنبال دارد.
خداوندا،از تنبلی و انجام کاری که رضای تو در آن نباشد،به تو پناه می‌بریم.

منبع: سبطین